LABRADOR RETRIEVER

Rasa ta pojawiła się nie na Labradorze, ale na wybrzeżu Nowej Funlandii, gdzie psy trenowano do przenoszenia rybackich sieci po ściętej lekko lodem wodzie. W XIX wieku nowofunlandzcy rybacy przybywali na zachodnie wybrzeże, by handlować rybami i tam niektórzy z nich sprzedawali swoje psy. Przedstawiciele rasy odnieśli szybko sukces jako psy myśliwskie. W 1903 r. rasa uznana została przez Angielski Związek Kynologiczny. Pierwszym, który nazwał te psy labradorami był w 1887roku lord Malmesbury. Labrador retriever jest najbardziej popularnym ze wszystkich retrieverów, ceniony jest bowiem za swoją wszechstronność. Często wykorzystywany jest w policji przy tropieniu narkotyków, a także jako pies przewodnik dla niewidomych. Obdarzone wspaniałym węchem labradory wykorzystywane były w obu wojnach światowych do poszukiwania min. Labrador zalicza się również do wspaniałych myśliwych polujących zarówno w wodzie, jak i na ladzie. Ma wspaniały temperament. Zalicza się do łagodnych, zrównoważonych, inteligentnych i niezwykle oddanych dzieciom psów. Zawsze stara się przypodobać, ale wobec obcych zajmuje postawę obronną. rasa wspaniale adoptuje się zarówno do życia wiejskiego jak i miejskiego, jest bowiem domowym ulubieńcem, na którym zawsze możemy polegać.

Wysokość	Psy: 56-57 cm Suki: 54-56 cm
Budowa ciała	Masywna sylwetka o szerokiej i głębokiej piersi, prostym grzbiecie i szerokich lędźwiach.
Szata	Krótka, gęsta i prosta pokrywa, szorstka w dotyku, szczególnie odporna na wodę. Ubarwienie głęboko czarne, żółte, ciemnoczerwone bądź czekoladowe.
Głowa	Szeroka czaszka o wyraźnie zaznaczonym stopie.
Oczy	¦redniej wielkości, brązowe lub orzechowe o inteligentnym wyrazie.
Uszy	Wyraźnie osadzone z tyłu, niezbyt ciężkie, zwieszające się tuż przy głowie.
Nos	Nos powinien być duży i wyraźnie rozwinięty.
Szczęki	Potężne szczęki o górnych zębach zdecydowanie zachodzących na dolne.
Kończyny	Od łokcia przednie kończyny proste, tylne potężne.
Łapy	Zwarte, okrągłe, o wyraźnie wysklepionych palcach i mocnych poduszkach. Krótkie pazury nie wyrastają poza linię łapy.
Ogon	Wyraźnie zaznaczony, podobny do ogona wydry, pokryty gęstym futrem, średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi