POSOKOWCE BAWARSKIE
Jeszcze przed wprowadzeniem broni palnej używano podczas łowów na grubego zwierza dwa rodzaje psów. Jedne były wyspecjalizowane w wypracowaniu zimnego zdrowego tropu, a drugie do pracy na farbie (krwi). Po udoskonaleniu broni palnej polowanie na grubą zwierzynę zmieniło się gruntownie i rozpoczęto krzyżowanie tych dwóch ras. Nowa rasa miała łączyć doskonały węch z wytrwałą pracą i siłą. Przez to skrzyżowanie, do którego na pewno przyczynił się bloodhound, powstała nowa rasa - posokowiec. W Alpach bawarskich myśliwi od dawna trzymali lekkie ogary, których używali do wyszukiwania rannej zwierzyny. Czerwony ogar " Brandelbracke" nadawał się lepiej do polowania
na uciążliwych terenach górskich niż ciężkie posokowce hanowerskie. Dlatego też doprowadzono do nich tylko nieco krwi posokowców hanowerskich, aby skądinąd doskonałe ich własności myśliwskie jeszcze wzmocnić. Przez surową selekcję uzyskano, głównie w Alpach bawarskich, współczesny typ posokowca bawarskiego.
Posokowce są wyspecjalizowane w poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny płowej lub czarnej. Nie mogą dać się zbić z tropu przez inne ślady przebiegającej zwierzyny. Muszą trzymać się śladu wytrwale kilometrami, nawet przy niesprzyjających warunkach atmosferycznych, także wtedy gdy trop wystygł, tzn. po 20 godzinach.
Posokowiec bawarski w niektórych okolicach wyparł posokowca hanowerskiego. W pracy w niczym mu nie ustępuje, a w wysokich górach jest nawet bardziej ruchliwy i wytrwalszy.
| Wrażenie ogólne | Pies muskularny, lekki, bardzo ruchliwy, średniej wielkości, jednakże nie za niski. Tułów lekko wydłużony, z tyłu zaledwie trochę wyższy, na niezbyt wysokich kończynach. Usposobienie bardzo żywe. |
| Wysokość | Psy: do 50 cm Suki: do 45 cm |
| Głowa | Pokrywa czaszki stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, nie za ciężka. kufa pod oczami wyraźnie odgraniczona, nie za długa, nie spiczasta, nos czarny lub w kolorze ciemnobrązowym. Brwi dobrze rozwinięte. Wargi obwisłe, kąciki warg dobrze wykształcone. |
| Uszy | Długości nieco większej niż średnia, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, nie skręcone ku głowie, wiszące, u dołu zaokraglone. |
| Oczy | Ciemnobrazowe lub nieco jaśniejsze, klarowne, skierowane do przodu, nie za duże i niezbyt okrągłe. Oprawa zwarta. |
| Szyja | Średniej długości, silna i sucha. |
| Kończyny przednie | Łopatki ukośnie ustawione, ramię długie, silny kościec, lecz nie pogrubiony. Oglądane z przodu całkowicie proste, nadgarstek muskularny, nie miękki, lecz i nie ustawiony pionowo. |
| Tułów | Grzbiet niezbyt krótki, lecz silny. Partia nerkowa szeroka, głęboka, umięśniona aż do słabizny, równomierna, wysklepiona i silna. Tył długi, ku ogonowi lekko opadający. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, głęboka, żebra głębokie i długie , żebra rzekome zachodzą daleko do słabizny. Brzuch ku tyłowi lekko podciągnięty. |
| Ogon | Średniej długości, sięgający prawie do stawu skokowego, nisko osadzony, u nasady szerszy, ku końcowi smuklejszy, noszony nie poziomo lub nieco ku dołowi, od spodu silnej owłosiony jednak bez szczotki. |
| Kończyny tylne | Uda bardzo szerokie i długie , podudzie stosunkowo długie, ukośne. śródstopie niezbyt ukośnie ustawione i nie wykręcone na boki. Kończyny dobrze owłosione, przy czym włos na tylnych krawędziach ud prawie szorstki. Łapy niezbyt silne, palce zwarte, pazury dobrze rozwinięte, czarne lub koloru rogu, stopy nie okrągłe lecz i nie płaskie kształtu łyżkowatego. |
| Szata | Gęsta, gładka przylegająca, miernie szorstka, niezbyt błyszcząca. Na głowie i uszach włos delikatny, na brzuchu bardziej szorstki dłuższy. |
| Umaszczenie | Ciemnoczerwone, płowe (jak szata jelenia), czerwono brązowe, czerwono żółte, jasnożółte do bułczanego, szaro brązowe jak szata zimowa zwierzyny płowej, podpalane lub ciemno pręgowane. Psy czerwone zwykle są na grzbiecie intensywniej ubarwione. Kufa, uszy, grzbiet oraz ogon często ciemno nakrapiane. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|